Wszelkie prawa zastrzeżone © Artur Gawin 2012

    Fotografia otworkowa to powrót do pradziejów fotografii, to technika wykonywania zdjęć przy pomocy różnego rodzaju światłoszczelnych pudełek. Za wzór do budowy aparatu otworkowego służy tzw. "camera obscura" używana już przez starożytnych do obserwacji Słońca. W epoce Renesansu wykorzystywano ją do robienia rysunków z natury. Używana była m.in. przez Leonarda da Vinci, a w czasach bardziej nam współczesnych stała się pierwowzorem aparatu fotograficznego.

Rolę obiektywu pełni mały otwór - na przeciwległym boku pudełka powstaje obraz, rejestrowany na materiale światłoczułym (negatywie, papierze fotograficznym).

    "Camera obscura" i wykonywane za jej pomocą fotografie zyskują obecnie na świecie rzesze zwolenników. Ten gatunek fotografii staje się swego rodzaju antidotum na fotografię cyfrową.

Własnoręcznie budowane aparaty posiadają swoje indywidualne cechy. Gdy płaszczyzna materiału światłoczułego i płaszczyzna otworka nie są równoległe względem siebie następuje anamorficzna deformacja fotografowanej sceny, a rozszczepienie światła - trudne do przewidzenia i widoczne dopiero na negatywie - dodaje niepowtarzalnego uroku realizowanym fotografiom.

Twórczo wykorzystywanym czynnikiem są długie czasy naświetlania (od kilku sekund do kilkudziesięciu minut a nawet godzin), wpływa to np. na wynik rejestracji ruchu i niestandardowe zachowanie materiału światłoczułego (rozbalansowanie barw, utrata ostrości). Ugięcia i interferencja swobodnie wpadającego światła powoduje, że obraz jest miękki - dosłownie "malowany światłem". Wielką przyjemnością jest rozciągnięty w czasie magiczny akt twórczy, który w klasycznej fotografii został zredukowany do ułamka sekundy.